zondag 8 juni 2014

Al wat ik deed de afgelopen 4 jaren is meer dan de helft van mijn leven verkwisten aan het voor een scherm zitten, starend naar niets. Of ja, staren naar lichtjes en een wereld die bijna echt begint te lijken, maar gewoon een domme illusie is. 't Zijn lichtjes. Alles wat te zien is op je scherm is ontastbaar en sluit ons af van de echte wereld, met echte mensen, ookal denken wij van niet. We 'verbreden' zogezegd onze vriendenkring, we hebben een 'socialer' even. Ah ja? Maak een mooie, sexy foto, gebruik deze als profielfoto en bam! 400 vrienden meteen bij. Wat populair denk je dan. Nee! Je zit alleen, je bent alleen met je laptop, tablet, smartphone of zo'n nieuw horloge ding.. een smartwatch of wat? Je ziet mensen niet voorbij gaan, je ziet niks voorbijgaan en je verliest de tijd uit zicht. Het probleem is dat wanneer je zegt tegen jezelf al die technologie even aan de kant te leggen, dat je tegenwoordig ook alleen bent. Je bent alleen door het feit dat jij je smartphone/pc wel aan de kant kan zetten en anderen dan weer niet. Waardoor je dan weer naar je pc gesleept wordt. Discipline noemen ze dat om niet terug te grijpen ernaar.
Ik zelf ben 16, en behoor tot de generatie die erin is opgegroeid. Natuurlijk had ik op mijn 3 jaar nog geen tablet, zo erg was het bij mij nog net niet, maar kreeg wel een eigen laptop op mijn 12e, waarvan ik gigantisch veel spijt heb. Discipline is jammer genoeg iets wat niet in mijn woordenboek staat en is van achter mijn schermpje komen een serieuze opdracht die ik zo graag zou willen voltooien maar nooit in slaag. 'k Ben net een drugsverslaafde. Je kan wel denken dat het vergelijken met drugs zeer overdreven is, maar wanneer je tot laat in de nacht en 's morgens vroeg bezig bent met die hatelijke gsm, put dat je uit en maakt het een pissig, leeggezogen persoon van je. Ik besef maar al te goed dat ik dwaas ben en zielig ben doordat ik 'bang' ben van de power-knop van mij HP, en dat zelf beseffen is nog het moeilijkst van al. Een tantaluskwelling kan je het wel noemen, je wil naar het echte leven zonder internet, maar kan er niet bij doordat de technologie wel magnetisch lijkt.
Wordt de mens dan echt zo slim? Dom en lui, dat is wat we worden. Weten we iets niet, dan nemen we de smartphone en zoeken we het op, terwijl zoveel jaar geleden men naar de bib zou gaan om een boek. Kunnen we even een berekening niet uit het hoofd of zijn we gewoonweg te lui om te rekenen, neem je je rekentoestel toch gewoon?
Ik beken dat ik zelf zo ben, ik herken mijzelf er echt helemaal in en dat vind ik jammer. 'k Ben jong en toch voelt het alsof het te laat is om nog te veranderen. Zo voelt het ja, maar is het hoogstwaarschijnlijk niet aangezien ik normaal gezien nog niet aan de helft van mijn leven zit.
Dus, hierbij laat ik even weten dat ik mijn gsm opberg en probeer niet meer uit te halen. Jullie zijn nu waarschijnlijk overtuigd dat ik morgen weer met het toestel rondloop in m'n handen, ja denk maar. Het kan gerust, ik sluit het niet uit, ik kan maar proberen. Ik doe oproep om even te denken en hetzelfde te doen, want het is niet meteen prettig om naast een vriendin te zitten en even een sms moeten sturen om haar aandacht te krijgen!
Van die sociale netwerken zou ik héél graag af geraken, maar zit er niet in voor de komende periode. Eigenlijk is Facebook toch voor heel weinig goed? Waar is onze privacy?


vrijdag 6 juni 2014

Op de bus I

Voor de ik-weet-niet-hoeveelste keer mag ik mijn gat, of laat ik het minder boertig verwoorden: mijn achterwerk, placeren op een zitplaats ín de bus. Dé Lijnbus. Vandaag is het vrijdag en dus de laatste schooldag slash werkdag van de week - tenzij je verple(e)g(st)er bent of je werkt in een winkel, dan mag je lekker nog een dag of gewoon 't ganse weekend je kloten afdraaien. Op een vrijdag verwacht je de bussen veel drukker aangezien mensen van op internaat ook richting thuis mogen gaan samen met hun stomme koffers die meer dan de helft van de zitplaatsen innemen. Gelukkig was dat vandaag niet het geval en zat ik enkel op de bus met de bond van de gepensioneerden en mijn kersverse doos Lego. Jap, Lego. Ik geef eerlijk toe dat ik deze kocht voor mezelf en niet voor een onbestaand kleiner broertje of neefje. Star Wars Lego, nee dat is het nu net niet. Wel is het de nieuwe reeks Architecture. De leerkracht architectuur legde ons (ik en 5 klasgenoten) op een opdracht te maken over een gekende architect en dus koos ik ervoor om een woning, ontworpen door hem, Ludwig Mies van der Rohe, gewoon in doos te kopen, Daardoor is er toch nog één opdracht die niet oer-fokking-saai is. Begrijp me niet verkeerd, architectuur is ondanks mijn haat voor het vak, waar we A4 bladen versnijden om boompjes te vormen, zelf een passie.