zondag 8 juni 2014

Al wat ik deed de afgelopen 4 jaren is meer dan de helft van mijn leven verkwisten aan het voor een scherm zitten, starend naar niets. Of ja, staren naar lichtjes en een wereld die bijna echt begint te lijken, maar gewoon een domme illusie is. 't Zijn lichtjes. Alles wat te zien is op je scherm is ontastbaar en sluit ons af van de echte wereld, met echte mensen, ookal denken wij van niet. We 'verbreden' zogezegd onze vriendenkring, we hebben een 'socialer' even. Ah ja? Maak een mooie, sexy foto, gebruik deze als profielfoto en bam! 400 vrienden meteen bij. Wat populair denk je dan. Nee! Je zit alleen, je bent alleen met je laptop, tablet, smartphone of zo'n nieuw horloge ding.. een smartwatch of wat? Je ziet mensen niet voorbij gaan, je ziet niks voorbijgaan en je verliest de tijd uit zicht. Het probleem is dat wanneer je zegt tegen jezelf al die technologie even aan de kant te leggen, dat je tegenwoordig ook alleen bent. Je bent alleen door het feit dat jij je smartphone/pc wel aan de kant kan zetten en anderen dan weer niet. Waardoor je dan weer naar je pc gesleept wordt. Discipline noemen ze dat om niet terug te grijpen ernaar.
Ik zelf ben 16, en behoor tot de generatie die erin is opgegroeid. Natuurlijk had ik op mijn 3 jaar nog geen tablet, zo erg was het bij mij nog net niet, maar kreeg wel een eigen laptop op mijn 12e, waarvan ik gigantisch veel spijt heb. Discipline is jammer genoeg iets wat niet in mijn woordenboek staat en is van achter mijn schermpje komen een serieuze opdracht die ik zo graag zou willen voltooien maar nooit in slaag. 'k Ben net een drugsverslaafde. Je kan wel denken dat het vergelijken met drugs zeer overdreven is, maar wanneer je tot laat in de nacht en 's morgens vroeg bezig bent met die hatelijke gsm, put dat je uit en maakt het een pissig, leeggezogen persoon van je. Ik besef maar al te goed dat ik dwaas ben en zielig ben doordat ik 'bang' ben van de power-knop van mij HP, en dat zelf beseffen is nog het moeilijkst van al. Een tantaluskwelling kan je het wel noemen, je wil naar het echte leven zonder internet, maar kan er niet bij doordat de technologie wel magnetisch lijkt.
Wordt de mens dan echt zo slim? Dom en lui, dat is wat we worden. Weten we iets niet, dan nemen we de smartphone en zoeken we het op, terwijl zoveel jaar geleden men naar de bib zou gaan om een boek. Kunnen we even een berekening niet uit het hoofd of zijn we gewoonweg te lui om te rekenen, neem je je rekentoestel toch gewoon?
Ik beken dat ik zelf zo ben, ik herken mijzelf er echt helemaal in en dat vind ik jammer. 'k Ben jong en toch voelt het alsof het te laat is om nog te veranderen. Zo voelt het ja, maar is het hoogstwaarschijnlijk niet aangezien ik normaal gezien nog niet aan de helft van mijn leven zit.
Dus, hierbij laat ik even weten dat ik mijn gsm opberg en probeer niet meer uit te halen. Jullie zijn nu waarschijnlijk overtuigd dat ik morgen weer met het toestel rondloop in m'n handen, ja denk maar. Het kan gerust, ik sluit het niet uit, ik kan maar proberen. Ik doe oproep om even te denken en hetzelfde te doen, want het is niet meteen prettig om naast een vriendin te zitten en even een sms moeten sturen om haar aandacht te krijgen!
Van die sociale netwerken zou ik héél graag af geraken, maar zit er niet in voor de komende periode. Eigenlijk is Facebook toch voor heel weinig goed? Waar is onze privacy?


vrijdag 6 juni 2014

Op de bus I

Voor de ik-weet-niet-hoeveelste keer mag ik mijn gat, of laat ik het minder boertig verwoorden: mijn achterwerk, placeren op een zitplaats ín de bus. Dé Lijnbus. Vandaag is het vrijdag en dus de laatste schooldag slash werkdag van de week - tenzij je verple(e)g(st)er bent of je werkt in een winkel, dan mag je lekker nog een dag of gewoon 't ganse weekend je kloten afdraaien. Op een vrijdag verwacht je de bussen veel drukker aangezien mensen van op internaat ook richting thuis mogen gaan samen met hun stomme koffers die meer dan de helft van de zitplaatsen innemen. Gelukkig was dat vandaag niet het geval en zat ik enkel op de bus met de bond van de gepensioneerden en mijn kersverse doos Lego. Jap, Lego. Ik geef eerlijk toe dat ik deze kocht voor mezelf en niet voor een onbestaand kleiner broertje of neefje. Star Wars Lego, nee dat is het nu net niet. Wel is het de nieuwe reeks Architecture. De leerkracht architectuur legde ons (ik en 5 klasgenoten) op een opdracht te maken over een gekende architect en dus koos ik ervoor om een woning, ontworpen door hem, Ludwig Mies van der Rohe, gewoon in doos te kopen, Daardoor is er toch nog één opdracht die niet oer-fokking-saai is. Begrijp me niet verkeerd, architectuur is ondanks mijn haat voor het vak, waar we A4 bladen versnijden om boompjes te vormen, zelf een passie.


dinsdag 27 mei 2014

Laag, lager, hypocriet.

Laag, lager, hypocriet. Ik heb het recht nu eenmaal sommige mensen deze naam toe te schrijven, en achterbaks is dit al zeker niet aangezien dit leesbaar is voor de hele mensheid met een pc in bezit. Echte namen zal ik maar niet noemen, want respect heb ik als een van weinige wel nog in me.
Als een vriendin aangevallen wordt met woorden die zij niet verdient, is dat uitermate provocerend voor mij. Ik ga hun absoluut kinderachtig en ridicuul gedrag niet kopiëren, maar hun zomaar laten doen is ook geen optie. Af komen stappen met een clan gatloperkes en 'intimiderende' handgebaartjes gebruiken om daarna te bevestigen dat ze daadwerkelijk hypocrieten zijn... Ach, verschrikkelijk toch. Wensen dat er gestopt wordt met roddelen maar dan elke kans grijpen om woorden te schreeuwen en maar liefst de hele school van zogezegde 'waarheden' op te hoogte te brengen, denk eens na (als dat mogelijk is) hoe onredelijk dat wel is. Iemand chanteren met naaktfoto's, die in alle gevallen geen van haar lichaam zijn, is nog zo iets. En daarbij, als je zou weten hoeveel mensen wel niet aan naaktfoto's doen, zelfs mensen die dicht bij je staan in de vriendenkring, terwijl je aan het eten bent, ben je hoogstwaarschijnlijk ten dode opgeschreven als gevolg van verstikking. Als sommigen hun aangesproken voelen en denken dat ik nu makkelijk praten heb en zelf hypocriet doe, kom me aanspreken. Ik herhaal elk woord die ik hier neerschreef. Mensen met zo'n manier van omgaan en 'denken', zo'n gedrag zijn in mijn leven even welkom als een scheet in een ruimtepak.

vrijdag 15 november 2013

Happy trance.

Woensdag avond was simpel gezegd gewoon de meest fantastische avond ooit in mijn 15-jarig bestaan. Waarom? Bring me the Horizon concert. Voor 't geval dat je Bring me the Horizon niet kent: Shame on you, gat in je cultuur, go google it!

Ik had dus al van weken op voorhand zoveel zenuwen dat ik echt gewoon wiskundeboeken zat op te eten tijdens de les en handdoeken als ik van onder de douche kwam. Ja, ik had zenuwen. Ik had filmpjes van hun vorige concerten bekeken en al wat ik zag in het publiek: heel erg geplet staan, springen op elkaar, moshpits en crowdsurfing. Agressie dus. Aangezien het mijn eerste metal concert zou zijn, en geen ervaring had, was ik daar dus echt bang van. En wat dan uiteindelijk bleek: door de sfeer, muziek en de kick van Oliver Sykes in het echt te zien was ik zelf gewoon een van de meest agressieve meisjes daar, niet overdreven.
Ik kwam als een van de laatsten toe en stond toch in de front row. Hoe ik dat heb gedaan, don't ask me, Ik denk gewoon naar daar gesprongen ofzo... Als Oli dan ook maar vijf centimeter dichter kwam werden mijn ingewanden er bijna uit geplet. Pijnlijk but I loved it. Ik was gewoon zo blij dat ik niet echt nadacht.
Mensen stonden echt gewoon tegen elkaar aan te schuren, net groepsseks.. did I just say that? En roepen, zo luid mogelijk, handjes in de lucht,... hoorden er gewoon bij.

Dan heb ik nog niet gepraat over het einde! Jammer dat er een einde was maaaar... Ze gooiden dingen in het publiek! Drumstokken, plectrums, leeggedronken flesjes, papiertjes, noem maar op. Ik zag gewoon echt de plectrum boven mijn hoofd vliegen en toen ze richting de grond gingen, ik ook.
Het moment dat ik een plectrum vast had was awesome, totdat ik doorhad dat ik niet de enige was die hem vasthad. Ik schaam mij wel, maar ik heb dus soort van gevochten erom, wat niet nodig was aangezien er uiteindelijk een plectrum onder mijn knie lag. Ik, Sarah Delwyn De Zutter, ben dus trotse eigenaar van een plectrum.. AAAH. Sorry for the excitement.
De bandleden waren van het podium verdwenen dus ik wou zo snel mogelijk naar buiten. Frisse lucht en drinken! Alleen werd de weg versperd door soort van een mini moshpit van 3 jongens, vechtend om de drumstok. Hoelang zij daar nog hebben staan draaien, 'k zou het niet weten!

Dat was het voor nu, denk ik. Als ik hierover nog iets te vertellen hebben, horen jullie er zeker van!



Voorlopig is dit het enige beeldmateriaal dat ik kan delen. Meer kom later, hopelijk.

Dada,
♥ Sarah

zaterdag 2 november 2013

excuse me.

Achja, misschien had ik niet helemaal gelijk in mij bericht waarin ik mijn mening uit over 'anders' zijn. Ik was aan het zagen over 'mainstream seuten' en ok ja, als mensen hun zo goed voelen, mij best. Waarom ik er dan over zaag is frustratie. Ik weet van velen dat ze liever eens iets anders willen proberen, maar gewoon niet durven door angst voor slechte reactie. 
Mijn doel was dus totaal niet om iedereen af te breken die leggings en handtassen draagt als boekentas.

vrijdag 1 november 2013

Satan's New Year's eve.


'k Hoop dat iedereen daar achter z'n computerscherm een goeie Halloween heeft gehad! Meer heb ik niet echt te vertellen nu, want mijn voeten die vol met blaren staan na een dropping zijn niet echt vree interessant. 

Dada, 
♥Sarah 

vrijdag 25 oktober 2013

Moest eruit.

Voor je dit leest: volgend bericht is enkel gericht naar al diegene die het zo leuk vinden om het kleine kind uit te hangen, haters zijn.

Kijk hé,  jullie mogen nu allemaal zeggen wat jullie willen, jullie mogen allemaal lachen, roepen, schelden of whatever doen naar mij. Je verspilt energie. Het doet mij echt niets. Of wacht, misschien toch iets.. Ik lach gewoon harder, met jullie. Ik lach jullie uit, voor een simpele reden. Echt goedkoop en ongemanierd zijn jullie. Jullie zijn diegene die proberen respect af te dwingen door Facebook-statussen te posten zoals 'Be who you want to be', 'be unique!' (en dat nog eens geschreven in Engels dat geen Engels genoemd kan worden). Als er dan uiteindelijk een excentriek, uniek iemand over de speelplaats loopt, zijn jullie f*cking de eersten om te beginnen schreeuwen en overdreven luid te lachen.  Echt achterlijk, dat jullie dat zelf niet beseffen hoe kinderachtig jullie eigenlijk wel niet zijn.

Als ik wil rondlopen met mijn opgeplooide broek, hoog opgetrokken zebra-sokken en Dr. Martens, is dat toch mijn keuze? Ik zou verdomme nog liever levend begraven worden dan mijzelf te veranderen naar een mainstream seut, net zoals een veel te groot deel van deze planeet.
Ik wil geen sacoche als schooltas, die veel te klein is, waardoor ik nog een papieren zakje moet meesleuren met boeken. Ik wil geen nutella-gezicht, en ik wil al zeker geen legging waarin je bijna kan liplezen of je kanten ondergoed kan door zien. Dat is wat IK noem, gênant. Want ik ben mij heel goed bewust van hoe ik erbij loop, wat van sommigen onder jullie niet gezegd kan worden.

Ik hou van de manier waarop ik leef, ik hou van mijn Union Jack Dr. Martens, ik hou van elk kledingstuk die ik bezit. Ik hou van mijn stijl. Ik hou van mijn ingesteldheid en neen, ik ben geen narcist. Het begin van geluk is gelukkig zijn met jezelf.

Ik ben bijna honderd percent zeker dat de helft van jullie de kans niet krijgt om zichzelf te uiten. Jullie hebben de moed niet. Heel jammer, velen van jullie zouden stralen. En dat allemaal door de mensen die rondom je zijn. Je mag niet van je ouders, omdat ze niet willen dat je een van de alternatieven wordt. Je vrienden zouden zich schamen. Let me tell you: Dat zijn geen vrienden. Jij moet leven op de manier die jij wil, probeer op z'n minst. Geloof me, het valt allemaal echt nog mee!

Als laatste, ik krijg veel meer respect van mensen rondom mij dan dat er mensen, die ik totaal niet ken, me beginnen uitmaken voor gestoord, marginaal 'wijf'. Dus, denk maar niet dat ik geen vrienden heb en gepest word. I dare to embarras myself, in the name of fashion.














Slaapwel,
♥ Sarah